-Գիտե՞ս ես քեզ ինչքան եմ ատում:
Իսկ գեղեցիկ ժամացույց կրողը շարունակում էր անհանգիստ այս ու այն կողմ քայլել:
-Քեզ ու քո նմաններին...Հա, դուք անտանելի եք...
Մի պահ կանգ առավ: Դեմքն այլայլվեց: Հայացքը հուշում էր արդեն զայրացած հոգու մասին:
-Դե մի բան ասա: Բայց չփորձես ձայնդ բարձրացնել:
Զգացի ծանր շնչառությունն իմ գլխավերևում:
-Չես խոսում, որովհետև գիտես, որ ճիշտ եմ, որովհետև ասելու բան չունես...Մեջքիս հետևից գնա, նյարդայնացնում ես:
Իսկ գեղեցիկ ժամացույց կրողը շարունակում էր անհանգիստ այս ու այն կողմ քայլել:
-Քեզ ու քո նմաններին...Հա, դուք անտանելի եք...
Մի պահ կանգ առավ: Դեմքն այլայլվեց: Հայացքը հուշում էր արդեն զայրացած հոգու մասին:
-Դե մի բան ասա: Բայց չփորձես ձայնդ բարձրացնել:
Զգացի ծանր շնչառությունն իմ գլխավերևում:
-Չես խոսում, որովհետև գիտես, որ ճիշտ եմ, որովհետև ասելու բան չունես...Մեջքիս հետևից գնա, նյարդայնացնում ես:





